Soorten valbeveiliging naast plaatsing veiligheidsnetten

Naast de plaatsing van veiligheidsnetten is er nog heel wat meer aan valbeveiligingsapparatuur. Deze kan worden onderverdeeld in persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM’s) en collectieve beschermingsmiddelen. In situaties waarin gevaar voor vallen bestaat, moet gebruik worden gemaakt van passende voorzieningen zoals steigers, hoogwerkers, vangnetten en frames. Wanneer collectieve veiligheidsmaatregelen echter niet voldoende zijn, moeten persoonlijke beschermingsmiddelen worden gedragen.

Werken op hoogte bepaalt het soort uitrusting dat moet worden gebruikt. Om doeltreffend te zijn, moeten de persoonlijke beschermingsmiddelen comfortabel zitten, manoeuvreerruimte laten en aangepast zijn aan de werk- en weersomstandigheden. Alvorens een apparaat te kiezen, moet een grondige risicoanalyse worden uitgevoerd om de nodige collectieve en persoonlijke veiligheidsmaatregelen vast te stellen.

Persoonlijke beschermingsmiddelen combineren met plaatsing van veiligheidsnetten

Naast de plaatsing van veiligheidsnetten kan er ook gekozen worden voor persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM). Deze omvatten valbeveiligingssystemen, positioneringssystemen, ophangsystemen en ophaalsystemen. Voor meer informatie over de juiste systemen kan je contact opnemen met de valbeveiliging specialist profall.

Valbeveiligingssystemen

Valbeveiligingssystemen zijn systemen die de werknemer bij een val van een hoogte tot stilstand brengen. Zij zijn vereist wanneer er een risico bestaat dat een werknemer van een hoogte valt of wanneer een activiteit wordt verricht op een hoogte van 2 meter of meer.

Valbeveiligingssystemen zijn ontworpen om alleen te werken bij een val. Typische valbeveiligingssystemen bestaan uit een ankergereedschap, een volledig harnas en verbindingsstukken. Een veel voorkomende combinatie is bijvoorbeeld een valharnas met een schokabsorberende verbinding of een intrekbare leeflijn. Het volledige harnas verdeelt de krachten over het hele lichaam, terwijl de vanglijn of levenslijn de botskracht vermindert.

De verankeringsvoorziening verbindt de lijn met het verankeringspunt of bevestigingspunt, dat een steiger of een andere structurele locatie kan zijn. Het harnas wordt door de werknemer gedragen en stelt hem in staat vrij en zonder beperkingen te werken. Tegelijkertijd biedt het voldoende bescherming tegen vallen. De verbindingsmiddelen kunnen bestaan uit schokabsorberende leeflijnen, zelfoprollende vanglijnen, valbegrenzers of touwklemmen.

Onderdelen van het valbeveiligingssysteem

Het valharnas bestaat uit met elkaar verbonden schouder- en beenriemen met of zonder lichaamsharnas. Het harnas is zo ontworpen dat de kracht van de botsing over het lichaam wordt verdeeld naar die delen die de botsing kunnen opvangen zonder ernstig letsel op te lopen. Tegelijkertijd moet het harnas voorkomen dat de drager uit de structurele eenheid valt.

Het volledige harnas is verbonden met de vanglijn of leeflijn en houdt de werknemer (bijna) rechtop tijdens het werk en in geval van een val. Het harnas mag de andere onderdelen van het valbeveiligingssysteem niet hinderen en moet de werknemer de handen vrij laten.

De connectoren verbinden alle onderdelen van het valbeveiligingssysteem. Deze verbindingsstukken moeten sterk genoeg zijn om de botskrachten te weerstaan, maar ook in de valbeveiligingssystemen passen zonder de balk te verstoren.

De verbindingsstukken hebben verschillende vormen en zijn zo ontworpen dat ze bij een val gesloten blijven. Karabiners, D-ringen, O-ringen, zelfborgende connectoren en haakvergrendelingsringen zijn enkele voorbeelden van mogelijke connectoren. Karabijnhaken en haakvergrendelingsringen moeten zelfsluitend of zelfvergrendelend zijn.

De leeflijn is een soepele kabel die samen met een schokdemper wordt gebruikt of een energie absorberend element heeft. De leeflijn verbindt het harnas met het verankeringspunt of met een statische lijn en kan in lengte verstelbaar zijn.

Hoewel de meeste leeflijnkoorden uit enkele touwen bestaan, zijn er ook dubbele leeflijnkoorden waarbij twee afzonderlijke riemen in een systeem met elkaar zijn verbonden, zodat de gebruiker beschermd blijft wanneer hij zich van het ene naar het andere verankeringspunt begeeft.

Leeflijnen zijn er in vele maten en materialen (bijvoorbeeld nylon touw, staalkabel, synthetische zekeringslijnen, enz.) Het is niet raadzaam twee leeflijnen met elkaar te verbinden om een langere verbinding tussen het verankeringspunt en het lichaamsharnas te maken. In dat geval moet je een langer veiligheidskoord of een veiligheidslijn van voldoende lengte gebruiken.